Blog

Ontdek hoe ik als docent aan de Artevelde Hogeschool studenten begeleid naar een toekomst in de financiële wereld met een frisse en kritische blik. Ik geloof dat transparantie en klantgerichtheid cruciaal zijn. Mijn doel? Mijn studenten leren denken in het belang van de klant, zodat meer mensen het juiste beleggingsproduct aangeraden krijgen. 

Ook de hangmatbelegger moet de muur van zorgen beklimmen

De Wall of Worry is een bekend concept in de beurswereld. De beurzen stijgen terwijl er nog zeer veel onzekerheid is. De klimmende aandelenkoersen lijken oorlogen, politieke problemen, inflatiebewegingen en allerlei bezorgdheden naast zich neer te leggen. Sommige commentatoren wijzen dit toe aan het optimisme van beleggers die al deze tegenkantingen naast zich neerleggen.

De zakenkranten De Tijd en L’Echo hebben in maart de Belgische Oscars voor de beleggingswereld uitgereikt. De best presterende beleggingsfondsen van de voorbije vijf jaar, verdeeld over verschillende categorieën, kregen een trofee. Elk jaar staan er andere namen in de ranking. Eén constante blijft: dergelijke awards hebben helaas geen voorspellende waarde.

Onder beleggers is “Private Equity” vaak voer voor boeiende discussies.  De gedachte om ook te beleggen in niet-beursgenoteerde bedrijven, als aanvulling op de beursgenoteerde portefeuille (public equity), lijkt aantrekkelijk.  
Private equity. Voor veel beleggers een veelbelovende kans, voor anderen een dure valkuil. Maar wat is het nu eigenlijk?

Terry Smith, de befaamde Britse belegger, moest voor het vijfde jaar op rij toegeven dat zijn portefeuille het slechter deed dan het gemiddelde van de beurs. Wat doe je dan als miljoenen verdienende superster in de beleggingswereld? Een mea culpa slaan, een gewetensonderzoek voeren en een loonsverlaging aanvaarden? Nee, zo zit de beleggingsindustrie niet in elkaar.